بندر پير

من مثل يه بندرم ، كنار درياي جنوب

چشم به راه كشتي ها

از سر صبح تا به غروب

صد تا كشتي اومد و يكيش به بندر نرسيد

پس كجاس ، كشتي نقره دكل ستاره كوب  ؟

وقتي دريا ابريه

كشتي ها مهربون مي شن

مي يان و كنار تنهايي من صف مي كشن

واي از اون روزي كه دريا امن و آفتابي باشه

واي از اون روزي كه رنگ آسمون آبي باشه

كشتي ها بندر تنها رو فراموش مي كنن

تنها به حرف هاي موج هاي سياه گوش مي كنن

پا به پاي موج ها مي رن ، تا دل دريا هاي دور

بازم اين بندر خسته ، مي شه پرت و سوت و كور

تو همون كشتي خوبي

كه هميشه با مني

تو هموني كه از اين ، شب زده دل نمي كني

آره اين تويي

تويي كشتي بادبون حرير

تنها هم نشين تنهايي اين بندر پير

 

شاپرك

[...]

زير اين طاق كبود

يكي بود ،‌يكي نبود

مرغ عشقي خسته بود

كه دلش شكسته بود

اون اسير يه قفس

شب و روزش بي نفس

همه آرزو هاش

پر كشيدن بود و بس

تا يه روز يه شاپرك نگاشو گوشه اي دوخت

چشش افتاد به قفس

دل اون بد جوري سوخت

زود پريد روي درخت

توي قفس سرك كشيد

تو چشش مرغ اسير

غم دلتنگي رو ديد

ديگه طاقت نياورد

رفت توي قفس نشست

تا كه از حرف هاي مرغ ، شاپرك دلش شكست

شاپرك گفت كه بيا

تا با هم پر بكشيم

بريم تا اون بالا ها

سوار ابر ها بشيم

يه دفعه مرغ اسير نگاهش بهاري شد

بارون از برغ چشاش

روي گونش جاري شد

شاپرك دلش گرفت

وقتي اشك اونو ديد

با خودش يه عهدي بست

نفس سردي كشيد

ديگه بعد از اون قفس

رنگ تنهايي نداشت

توي دوستي شاپرك

ذره اي كم نمي ذاشت

تا يه روز يه باد سرد

ميون قفس وزيد

آسمون سرخ آبي شد

سوز برف از راه رسيد

شاپرك يخ زد و يخ

مرد و موندگار نشد

مرغ عشق شاپرك رو به دست خدا سپرد

نگاهش به آسمووون

تا كه دغ كردش و مرد

 

به ياد استاد منوچهر نوذري

نمي دونم چرا يه هو يادش افتادم و دلم خيلي براش تنگ شد ، يادش گرامي

نگاهى اجمالى به رمز عدد سه در اشعار دانته

دانته و جادوي اعداد

هرگاه بپرسند كه در ادبيات ايتاليا، كدام سخنور عالى ترين مقام را دارد، بى درنگ جواب مى دهيم دانته، زيرا اگرچه ايتاليا به گنجينه غنى و سرشار از ادب خود بحق مى بالد، اما پادشاه اقليم سخن او كسى جز آن شاعر و نويسنده بزرگ نيست.
دانته آليگيرى در ابتدا، تحت تاثير گويدو گى نى چلى، پدر شعر نو ايتاليا، شعر مى گفت و مى نوشت. در واقع اگر گى نى چلى در غزل هايش، عشق جسمانى را چنان والا وصف نمى كرد، محال بود كه دانته بتواند «زندگانى نو» را بنويسد.زندگانى نو (تاليف شده بين ۱۲۸۳ و ۱۲۹۲) داستان كوتاهى است كه از نظم و نثر تركيب يافته و به لهجه توسكانى نوشته شده است. دانته در اين داستان به بيان عشق خود نسبت به بئاتريس پرداخته است. او هنگامى كه ۱۰ ساله بود، بئاتريس را ديده و شيفته و فريفته او شده بود. اين عشق تا هنگامى كه دانته زنده بود (دانته در سال ۱۳۲۱ در راونا درگذشت) دوام يافت، حتى پس از آن كه بئاتريس همسر فردى ديگر شد و در سال ۱۲۹۰ ديده از جهان فروبست.زندگانى نو حكايتى است از يك زندگى درخشان و ماهيت خارق العاده عشق به بئاتريس و تقريباً با ماهيتى الهى، چرا كه دانته هر بار با ديدن بئاتريس احساس مى كرد تغيير مى كند و نسبت به گذشته بهتر مى شود. زندگانى نو در فضايى شاعرانه، روحانى و اديبانه شكل گرفته است. فلورانس آن دوران در صلح و آرامش به سر مى برد و شهرى غنى از ثروت و شاد و بسيار مذهبى بود. بانوان فلورانسى آن زمان بسيار جسور بودند.دانته و بئاتريس نخستين بار يكديگر را در كودكى ملاقات كردند.

يك حقيقت تلخ : من انسانم ، مانند ديگران …

كاش گوشی داشتم براي شنيدن ،

تا حرفهاي م را به دور از برداشتهای شما می گفتم .

كاش چشمی داشتم كه به دور از هر نيازی ساعتها به تماشايش می نشستم ،

« می تراود مهتاب
می درخشد شبتاب … »

نمی دانم ، انگار نياز به سفری ديگر دارم ،

سفر به خويشتن خويش ،

دور از تمام دلبستگيهايم ،

كتابهايم و هر چه جز تصرف وجودم كار ديگری نمی كند .

فرصتی نمانده است …

كتاب كودكی ام را برگ برگ خواندم

كتاب جوانی ام را فصل فصل

يادم باشد ديوانگی ام را سطر سطر بخوانم

شايد چند برگی بيشتر نمانده نباشد ، نمی دانم …

می خواهم رها از هر چيز بروم به دور دست

آنجا كه نام از چهره ام پرواز می گيرد ،

آنجا كه ديگر درد پايه های جاودانگی را به لرزه در نمی آورد ،

آنجا كه زمان بی رحمانه بر تو هجوم نمی آورد ،

و ديگر فرمانبر ساعتها نيستی

و زمان ديگر اسير ساعت نيست …

 

منبع : ايميل هاي گروه ترانه ها در تاريخ اول مرداد ماه 1384